Gelme Prens! Yokum evde…

Kapıları kitlemiş, Anahtarları bulamayacağım bir kenara atmıştım, bir daha açmayayım diye… ”Ne çıkacak” tım , “Ne de biri girecek!” ti… Senelerce kendi kendime var olmaya alışmışken, Kimsenin ne dediği hiç umrumda değilken, Kendi kendime yetebilirken, Senelerce “böyle mutluyum” diye geçinirken,…

Ne hayat, ne aşk! Seni bitiren o “bir an”!

Bir an, Bir an gördüğün bir fotoğraf, Bir an duyduğun bir ses, Sadece bir an sonraki bir an’da ne kadar çok şey hatırlatabiliyor, Nereden bulupta çıkartıyor, bir anda onca anıyı, Onca kareyi? Hadi hatırladın, aklına bir dakika önce yaşamışsın gibi…

“Daha kötüsü ne olabilir ki?” demeyin!

En kötüsü ne olabilir aşkta sordunuz mu hiç kendinize? Sormamış olabilirsiniz, ben de sormamıştım, ta ki bir hikaye dinleyene kadar… Şimdi düşünün; birini çok seviyorsunuz, belki elini tutacak kadar hislerinizi açtınız, belki o hiç bilmedi, belki de ikinizde bazı engellere…