@mugztheblogger
634 Makaleler0 Yorumlar

2007 senesinde Ayazağa Işık Lisesi ve ardından 2011 senesinde İstanbul Bilgi Üniversitesi Uluslararası İlişkiler bölümü mezunu olan Mugz yarışmaya, yazmayı çok sevme kontenjanından katılıyor. MugzTheBlogger; hayat, aşk, kariyer ve daha birçok konuda yazıları ile sizinle buluşuyor.

Faşist lider, ben, eğitim ve kariyer!

Herkesin hayatta gökyüzüne doğru baktığında merdiveleri olduğuna inanırım.

Bu kızın adını çok duyacağız…

İlk bakışta Natalie Portman’ı andıran, bakışlarında Liv Tyler’ı gördüğüm Lana, bence adından çok söz ettirecek.

Hayatımı bir daha yaşasaydım…

Hayat bu, bir varsın bir yoksun. Bıraktıkların kadar anılırsın, sevenlerinle var olursun. Bugün aramızdan ayrıldı Rauf Denktaş. Canlı yayınlardan birinde, en sevdiği ve çalışma ofisinin duvarında asılan bir yazı okundu. Ne kadar manidar, bir o kadar anlamlı… Hani bazen sorarım…

2011'i uğurlarken…

Welcome 2012… Bakalım bu süpriz kutunun içinden 365 gün için ne çıkacak, heyecan dorukta. Bu akşam paket açılıyor…  

Ölüm pişmalıkları…

“Hayat bir seçim. Bu sizin hayatınız. Seçimlerinizi bilinçli, akıllıca ve dürüstçe yapın. Mutluluğu seçin.”

"I am a creature of habit…"

Senenin son günlerinde yeniden aşık olduğum bir ses…

Ölüm bile ayıramaz bizi…

Sürekli “Ölüm bile ayıramaz bizi…” diye mırıldanan biriyle yaşamak!

İkinci yuvamdaydım…

Ne olursa olsun oranın beni koruyacağına inanıyorum… Bazı yerler vardır, orada evinde hissedersin, sahiplenirsin, sanki her yer senindir. Her köşesini karış karış, adım adım bilirsin. Orası senin ikinci evin gibidir. Pazar günü öyle bir yerdeydim. İlkokulla başladığım lise son sınıfta…

Gelme dediğime bakma, sana git diyemem…

Ne kadar deli aşk, ne kadar akılsız, bir o kadar da densiz…   Gelme diye haykırıyorum Sinirleniyorum, gözüm hiç birşey görmüyor Sen aklıma geldiğinde, sana olan öfkem daha da artıyor Etrafımdakilere saldırıyorum Ve sonra,

Alışılmışın dışında bir ses kayıt cihazı hikayesi…

Panik halinde beni tanıyamazsınız. Aklımı kaybediyorum! Sonra da kendime kahkahalarla gülüyorum… Ev ahalisi için gecenin bir vakti yanlarına gidip saçma sapan şeylerle onları rahatsız etmem çok doğaldır. Veya arkadaşlarıma endişemi anlattıktan sonra milyonlarca kez sorduğum “Bir şey olmaz değil mi?”…